تجاوز زن و شوهر

شاید باورش سخت باشه، ولی «نه» گفتن توی بستر زناشویی، برای خیلی از خانم ها هنوز یه حقِ ناشناخته و نادیده ست. تجاوز زن و شوهر یا تجاوز زناشویی، واقعیت تلخی توی زندگی خیلی از افراد، چه توی ایران و چه در سراسر دنیاست؛ واقعیتی که در سکوت، پشت درهای بسته و زیر سایه باورهای غلط و خلأهای قانونی، اتفاق میفته و روح و جسم رو زخمی می کنه. بیایید با هم به این تابوی بزرگ نگاهی عمیق تر بندازیم و ببینیم اصلا این پدیده چیه و چه ابعاد حقوقی، روانشناختی و اجتماعی داره.

تجاوز جنسی در بستر ازدواج یعنی وقتی یکی از طرفین، بدون رضایت و با زور یا اجبار، همسرش رو وادار به رابطه جنسی می کنه. درسته که این پدیده هنوز در خیلی از جوامع، از جمله ایران، به طور رسمی جرم انگاری نشده و حتی درک درستی ازش وجود نداره، اما واقعیت اینه که ازدواج به هیچ وجه به معنای سلب حق «نه» گفتن و رضایت دائمی نیست. در هر رابطه ای، رضایت جنسی باید آگاهانه، آزادانه و لحظه ای باشه. در ادامه می خوایم این مفهوم حساس و پیچیده رو بیشتر بشکافیم و از سکوت و تابو خارج کنیم.

تجاوز زناشویی: وقتی «نه» نادیده گرفته می شود

تجاوز جنسی زناشویی، برخلاف باورهای قدیمی و سنتی، نه یک وظیفه زناشویی است و نه یک مشکل کوچک خانوادگی؛ این یک خشونت تمام عیار و جرمی است که ریشه در نابرابری جنسیتی و نگاه مالکانه به بدن زن داره. خیلی ها فکر می کنن وقتی دو نفر ازدواج می کنن، یعنی برای همیشه رضایت جنسی دارن و یکی از طرفین (معمولاً زن) نمی تونه به خواسته جنسی همسرش «نه» بگه. اما این تصور کاملا غلطه. ازدواج به معنای این نیست که یکی از طرفین می تونه هر وقت که خواست، بدون توجه به میل و رضایت همسرش، رابطه جنسی برقرار کنه.

رضایت جنسی: پایه و اساس هر رابطه، حتی در ازدواج

مفهوم «رضایت جنسی» کلیدی ترین چیزیه که باید در مورد تجاوز زن و شوهر بدونیم. رضایت باید آگاهانه، آزادانه و هر بار تازه باشه. یعنی چی؟ یعنی هر بار که قراره رابطه ای اتفاق بیفته، هر دو طرف باید با میل و آگاهی کامل، و بدون هیچ گونه فشار، تهدید یا اجبار، موافق باشن. اگه یکی از طرفین خسته باشه، مریضی داشته باشه، از نظر روحی آمادگی نداشته باشه، یا به هر دلیل دیگه ای نخواد، حق داره «نه» بگه. این «نه» باید محترم شمرده بشه. عدم تمایل، سکوت، گریه، بی حسی یا هر واکنش منفی دیگه، هرگز به معنای رضایت نیست.

اگه در شرایطی که یکی از طرفین راضی نیست و علائم عدم تمایلش رو نشون می ده، رابطه جنسی با زور، تهدید، یا حتی اصرار بیش از حد اتفاق بیفته، این یک تجاوز محسوب میشه. فرقی نمی کنه که اون دو نفر زن و شوهر باشن، نامزد باشن یا فقط دوست. بدن هر انسانی حریمی داره که فقط خودش حق تصمیم گیری در موردش رو داره.

ایران و سکوت قانون: «تمکین» و مفهوم تلخ «تجاوز قانونی»

متاسفانه در ایران، وضعیت تجاوز در بستر زناشویی بسیار پیچیده و مبهمه. در حالی که در بسیاری از نقاط دنیا این عمل جرم انگاری شده، قوانین ما در این زمینه سکوت کرده و حتی با برخی مواد قانونی، ناخواسته به این نوع خشونت مشروعیت می بخشن.

خلأهای قانونی: وقتی قانون، همسر را از تجاوز مبرا می داند

یکی از بزرگترین چالش ها در مورد تجاوز زن و شوهر در ایران، خلأهای قانونیه. در قانون مجازات اسلامی ما، تعریف تجاوز معمولاً به رابطه جنسی بدون رضایت با فردی غیر از همسر محدود میشه. این یعنی اگه این خشونت در بستر ازدواج و توسط شوهر اتفاق بیفته، معمولا به عنوان تجاوز شناخته نمیشه و مجازاتی هم براش در نظر گرفته نشده. این سکوت قانون در مورد تجاوز همسر، عملا دست قربانی رو برای شکایت و پیگیری حقش می بنده و باعث میشه خیلی از زنان، در برابر این خشونت بی دفاع باشن.

ماده ۱۱۰۸ قانون مدنی و بار سنگین «تمکین»

بیایید به ماده ۱۱۰۸ قانون مدنی نگاهی بندازیم. این ماده میگه: «هرگاه زن بدون مانع مشروع از ادای وظایف زوجیت امتناع کند، مستحق نفقه نخواهد بود.» معنی این ماده از نظر بسیاری از حقوقدانان و مفسران، شامل تمکین خاص (یعنی برقراری رابطه جنسی) هم میشه. حالا تصور کنید، زنی که از نظر روحی یا جسمی آمادگی نداره، یا اصلا علاقه ای به رابطه جنسی نداره، اگه به همسرش «نه» بگه، ممکنه با اتهام عدم تمکین مواجه بشه و حق نفقهاش رو از دست بده.

اینجا دقیقا همون نقطه ایه که مفهوم تلخ «تجاوز قانونی» شکل می گیره. وقتی یک زن، بین از دست دادن تنها پشتوانه مالی اش (نفقه) و تن دادن به خواسته ای که میل و رضایتی بهش نداره، مجبور به انتخاب میشه، این دیگه رضایت آزادانه نیست، بلکه اجباریه که قانون و جامعه بهش تحمیل کرده. این فشار، اون رو در موقعیتی آسیب پذیر قرار میده که شاید مجبور بشه به اصطلاح تمکین کنه، حتی اگه قلب و جسمش فریاد نه بزنه. این وضعیت نه تنها جسم زن رو تحت فشار میذاره، بلکه روح و روانش رو هم فرسوده می کنه.

ریشه های فرهنگی و اجتماعی این سکوت: از مردسالاری تا ترس از آبرو

مشکل تجاوز زن و شوهر در ایران فقط ریشه در قوانین نداره، بلکه عمیقاً با فرهنگ و ساختار اجتماعی ما گره خورده. جامعه مردسالار، نگاه های سنتی و بعضاً مذهبی که به مرد حق مطلق بر بدن زن میده، و همچنین فشارهای آبرو و ترس از طلاق، دست به دست هم میدن تا این پدیده پنهان بمونه.

خیلی از زنان، به دلیل نداشتن استقلال مالی و اجتماعی، ترس از قضاوت جامعه، از دست دادن فرزندان، یا حتی فقط برای حفظ آبروی خانواده، مجبور میشن در سکوت، خشونت های جنسی همسرشون رو تحمل کنن. این باور غلط که یک بار ازدواج کرده ای، حالا دیگه بدن تو مال شوهرته یا باید وظایف زناشویی ات رو انجام بدی تا همسرت سراغ زن دیگه نره، باعث میشه خیلی ها حتی ندونن که دارن قربانی خشونت جنسی میشن. این وضعیت به باورهای غلط در مورد حق شوهر و برداشت های نادرست از تعالیم دینی دامن میزنه و تجاوز و خشونت خانگی رو تبدیل به یک پدیده نرمال و حتی مشروع میکنه.

«شاید باورتون نشه، اما در برخی از جوامع، هنوز هم این باور غلط ریشه داره که پرداخت مهریه یا شیربها به مرد این حق رو میده که کنترل کامل جنسی و تولید مثلی زن رو به دست بگیره. این تفکر عمیقاً به نادیده گرفتن حقوق زنان و شیوع خشونت جنسی در ازدواج کمک می کنه.»

وضعیت ازدواج کودکان و اجباری هم بستر مناسبی برای این نوع خشونت فراهم می کنه. دخترانی که در سنین پایین و بدون آگاهی و رضایت کامل ازدواج می کنن، بیشتر در معرض سوء استفاده جنسی همسر قرار می گیرن، چون حتی توانایی درک کامل مفهوم رضایت و حق «نه» گفتن رو هم ندارن.

سیر تحول جهانی: از مصونیت شوهر تا جرم انگاری فراگیر

اگه نگاهی به تاریخ و قوانین جهانی بندازیم، می بینیم که وضعیت تجاوز زن و شوهر همیشه اینطور نبوده و مسیر پرپیچ و خمی رو طی کرده تا به جایی که امروز در بسیاری از کشورها جرم شناخته میشه، برسه.

ریشه های تاریخی مصونیت: قاعده هیل و حقوق عرفی

در گذشته، در بسیاری از نظام های حقوقی، به خصوص در حقوق عرفی (Common Law)، شوهر از مصونیت تجاوز زناشویی برخوردار بود. یعنی اگر مردی به همسر خودش تجاوز می کرد، این عمل جرم محسوب نمیشد. یکی از معروف ترین توجیهات این مصونیت، «قاعده هیل» بود که توسط سر متیو هیل در قرن ۱۸ میلادی مطرح شد. او میگفت که زن با ازدواج، رضایت خودش رو برای همیشه به رابطه جنسی با شوهرش داده و دیگه نمی تونه این رضایت رو پس بگیره. این دیدگاه، زن رو به عنوان مایملک شوهر در نظر میگرفت و هیچ استقلالی برای بدن او قائل نبود. این طرز فکر تا مدت ها در کشورهای زیادی، به خصوص در بریتانیا و مستعمراتش، حاکم بود.

بیداری جهانی: نقش فمینیست ها و کنوانسیون های بین المللی

اما از قرن نوزدهم، با اوج گرفتن جنبش های فمینیستی و حقوق بشری، این تفکر به چالش کشیده شد. فعالان حقوق زنان شروع کردن به اعتراض علیه این حق شوهر در رابطه جنسی و خواهان حقوق زنان برای تعیین سرنوشت جنسی خود شدن. در دهه ۱۹۷۰، این بحث ها اوج گرفت و فشارها برای جرم انگاری تجاوز زناشویی بیشتر شد.

سازمان های بین المللی هم وارد عمل شدن. در سال ۱۹۹۳، کمیساریای عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد «اعلامیه رفع خشونت علیه زنان» رو منتشر کرد و تجاوز زناشویی رو به عنوان یک تجاوز به حقوق بشر معرفی کرد. بعد از اون هم کنوانسیون های بین المللی متعددی مثل کنوانسیون استانبول، کشورها رو به جرم انگاری این پدیده تشویق کردن.

«حق زنان برای تعیین سرنوشت جنسی خود، امروزه به عنوان یکی از حقوق اساسی و حیاتی شناخته می شود. این حق، قلب تپنده یک زندگی محترمانه و برابر بین زن و مرد است.»

نقشه جهانی جرم انگاری: از پیشگامان تا کشورهای در حال تغییر

بعد از این فشارها و آگاهی سازی های گسترده، بسیاری از کشورها شروع به جرم انگاری تجاوز زناشویی کردن. این اتفاق به روش های مختلفی افتاد: بعضی کشورها این جرم رو به قوانین تجاوز عمومی اضافه کردن، بعضی معافیت شوهر رو از قوانین تجاوز حذف کردن، و بعضی هم ماده قانونی مخصوصی برای تجاوز در بستر زناشویی تصویب کردن.

بیایید یک نگاه گذرا به روند جرم انگاری تجاوز زناشویی در جهان بندازیم:

کشور/منطقه	سال های کلیدی جرم انگاری	توضیحات مختصر
سوئد، نروژ	۱۹۶۰s – ۱۹۷۰s	از پیشگامان جرم انگاری در اروپا بودند.
ایالات متحده	دهه ۱۹۷۰ آغاز شد، تا ۱۹۹۳ در تمام ۵۰ ایالت جرم انگاری شد.	روند تدریجی حذف معافیت ها در سطح ایالتی.
بریتانیا (انگلستان و ولز)	۱۹۹۱	مصونیت شوهر توسط دیوان عالی لردها لغو شد.
آلمان	۱۹۹۷	نسبتاً دیرتر از دیگر کشورهای توسعه یافته، پس از ۲۵ سال لابی فعالان.
کره جنوبی	۲۰۱۳	از کشورهای آسیایی که اخیراً این جرم را به رسمیت شناخت.
هند	۲۰۰۶ (مدنی)، هنوز کیفری نیست مگر زیر ۱۵ سال.	قوانین حمایت از زنان در برابر خشونت خانگی (PWDVA) آن را غیرقانونی اعلام کرد، اما جنبه کیفری ضعیف است.
ترکیه	۲۰۰۵	بخشی از اصلاحات گسترده تر در قوانین خشونت علیه زنان.

با این حال، هنوز در کشورهای زیادی، به خصوص در خاورمیانه و آفریقا، تجاوز زن و شوهر به صراحت جرم انگاری نشده یا اگر هم شده، به دلیل مقاومت های فرهنگی و اجتماعی، به ندرت بهش رسیدگی میشه. این وضعیت نشون میده که راه طولانی برای رسیدن به عدالت و برابری در این زمینه وجود داره و ضرورت اصلاح قانون خانواده در این کشورها بیش از پیش احساس میشه.

پیامدهای ویرانگر: زخم هایی عمیق تر از تصور

تجاوز زن و شوهر، مثل هر خشونت جنسی دیگه، پیامدهای وحشتناکی برای قربانی داره، اما چون این خشونت توسط نزدیک ترین فرد زندگی اتفاق میفته، زخم هاش عمیق تر و پیچیده تر میشه. قربانی نه تنها از نظر جسمی آسیب میبینه، بلکه از نظر روحی و روانی هم به شدت آزار میبینه.

آسیب های روانشناختی: از افسردگی تا از دست دادن اعتماد به نفس

یکی از مهم ترین آثار روانی تجاوز زناشویی، اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) مزمنه. قربانی ممکنه دچار افسردگی شدید، اضطراب، اختلالات خواب و تغذیه بشه. احساس گناه، شرم، و خجالت عمیق، معمولاً همراه با این تجربیاته. تصویر بدنی زن تخریب میشه و ممکنه نسبت به بدن خودش احساس بیزاری پیدا کنه. تخریب اعتماد به نفس زنان و از دست دادن توانایی اعتماد به دیگران، به ویژه در روابط آتی، از جمله پیامدهای طولانی مدته.

فرق این نوع تجاوز با تجاوز توسط غریبه، اینه که قربانی مجبور نیست فقط با خاطره وحشتناک اون لحظه زندگی کنه، بلکه مجبور به زندگی با متجاوزه. این یعنی هر روز در کنار کسی زندگی می کنه که بهش آسیب زده. این تکرار خشونت، عدم وجود پناهگاه و نیاز به حفظ ظاهر، باعث میشه تجاوز همسر آسیب زاتر باشه و توانایی بهبودی رو به شدت کاهش بده.

آسیب های جسمی و سلامت: جراحات پنهان و آشکار

علاوه بر آسیب های روحی، تجاوز همسر میتونه به آسیب جسمی تجاوز همسر هم منجر بشه. از جراحات فیزیکی داخلی و خارجی گرفته تا افزایش خطر ابتلا به بیماری های مقاربتی (STIs) و بارداری ناخواسته. دردهای مزمن در نقاط مختلف بدن و مشکلات گوارشی هم میتونن از جمله پیامدهای جسمی این خشونت باشن. وقتی حق «نه» گفتن از زنی گرفته میشه، او کنترلش بر بدن و سلامت خودش رو هم از دست میده.

تخریب بنیان خانواده و جامعه: چرخه ی خشونت

تجاوز زن و شوهر نه تنها زندگی قربانی رو ویران می کنه، بلکه بنیان های خانواده رو هم از بین می بره. اعتماد، صمیمیت و عشقی که باید اساس یک رابطه زناشویی باشه، نابود میشه. این خشونت میتونه تأثیر بر سلامت روان فرزندان هم داشته باشه و اون ها رو در معرض مشاهده خشونت خانگی قرار بده، که خودش میتونه سیکل خشونت رو در نسل های بعدی تکرار کنه. در سطح جامعه هم، وقتی این نوع خشونت نادیده گرفته میشه و بهش رسیدگی نمیشه، به ترویج فرهنگ خشونت و نابرابری جنسیتی کمک می کنه.

«وقتی زنی توسط شوهرش مورد تجاوز قرار می گیرد، مجبور است با خود متجاوز زندگی کند؛ این خود دردی مضاعف است که زخم های روحی را عمیق تر می کند و راه هرگونه بهبودی را دشوار می سازد.»

اینجا، دقیقا برعکس تجاوز توسط یک غریبه، قربانی به ندرت میتونه خودش رو از متجاوز دور کنه. از دست دادن پناهگاه و نیاز به ادامه زندگی با فردی که به او آسیب رسانده، ابعاد روحی این خشونت رو به مراتب پیچیده تر و دردناک تر می کنه. در بسیاری از نقاط جهان، طلاق بسیار مشکل است و لکه ننگ به همراه داره، و زن ها اغلب استقلال مالی ندارند؛ همه این ها باعث میشه قربانی چاره ای جز ادامه زندگی با متجاوز نداشته باشه.

آمار پنهان: واقعیتی که دیده نمی شود

یکی از بزرگترین مشکلات در مورد تجاوز زن و شوهر، نبود آمار دقیق از میزان شیوع اونه. این سکوت آماری، ریشه های مختلفی داره که در ادامه بهشون می پردازیم.

چرا آمار دقیق نداریم؟ تابوها و فقدان حمایت

جمع آوری آمار تجاوز زناشویی در ایران و بسیاری از کشورهای جهان بسیار دشواره، چرا که این موضوع عمیقاً تابو محسوب میشه. خیلی از قربانیان:

• از ترس قضاوت شدن توسط خانواده و جامعه، سکوت می کنن.
• خودشون نمی دونن که تجربه شون تجاوز جنسی بوده و فکر می کنن وظیفه شونه.
• به دلیل نبود قوانین حمایتی و سیستم های گزارش دهی موثر، راهی برای شکایت و پیگیری ندارن.

این عوامل باعث میشه که بخش بزرگی از این خشونت ها پنهان بمونه و هرگز به آمار رسمی راه پیدا نکنه. وقتی مسئله ای در جامعه به رسمیت شناخته نمیشه، طبیعتاً آمار و ارقام هم از اون وجود نخواهد داشت.

برآوردهای بین المللی و سکوت در ایران

با وجود دشواری ها، سازمان های بین المللی مثل سازمان بهداشت جهانی (WHO) و سازمان ملل متحد برآوردهایی رو در این زمینه منتشر کردن که نشون میده تجاوز زن و شوهر یک پدیده جهانیه و شیوع بالایی داره. این سازمان ها تأکید می کنن که خشونت جنسی در بستر ازدواج، اغلب با خشونت فیزیکی همراهه و بخش قابل توجهی از قربانیان خشونت خانگی، خشونت جنسی رو هم تجربه می کنن.

اما در ایران، متاسفانه هیچ آمار مشخصی از میزان تجاوز زناشویی وجود نداره. این فقدان تحقیقات میدانی و عدم توجه نهادهای مسئول، یعنی ما حتی صورت مسئله رو هم انکار می کنیم، چه برسه به اینکه بخوایم براش راه حلی پیدا کنیم. پیامدهای انکار صورت مسئله اینه که قربانیان بی شمار، در خلوت خودشون رنج می کشن و هیچ امیدی به کمک و حمایت ندارن. همین وضعیت، این نوع خشونت رو در سایه نگه می داره و به تداومش کمک می کنه.

راهکارها و امید به تغییر: قدم هایی برای عدالت

با وجود همه این مشکلات و پیچیدگی ها، ناامیدی جایی نداره. برای رسیدن به جامعه ای برابرتر و امن تر، باید قدم های جدی برداریم. این قدم ها هم در حوزه قانون گذاری و هم در حوزه فرهنگ سازی و حمایت از قربانیان حیاتی هستن.

ضرورت اصلاح قوانین در ایران: از جرم انگاری تا بازنگری «تمکین»

اولین و شاید مهم ترین گام، ضرورت اصلاحات قانونی در ایران هست. باید تجاوز زن و شوهر به صراحت در قانون مجازات اسلامی جرم انگاری بشه و هیچ فرقی بین تجاوز در بستر ازدواج و خارج از اون نباشه. این یعنی قانون باید اعلام کنه که «نه» در بستر ازدواج، همان «نه» خارج از اونه و باید مجازات داشته باشه.

علاوه بر این، باید در مفهوم «تمکین» و حقوق برابر زنان در ازدواج بازنگری جدی بشه. ماده ۱۱۰۸ قانون مدنی باید به گونه ای اصلاح بشه که حق زنان برای کنترل بر بدن خودشون رو به رسمیت بشناسه و هیچ زنی به خاطر عدم تمایل به رابطه جنسی، مورد تهدید از دست دادن نفقه قرار نگیره. تصویب یک قانون جامع خشونت خانگی هم میتونه چارچوب قانونی مستحکمی برای مقابله با انواع خشونت، از جمله تجاوز زناشویی، فراهم کنه.

آگاهی بخشی و فرهنگ سازی: آموزش «نه» گفتن و «رضایت»

تغییر قانون به تنهایی کافی نیست؛ باید نگرش ها و باورهای غلط در جامعه هم تغییر کنه. آگاهی بخشی و فرهنگ سازی در مورد مفهوم «رضایت جنسی» باید از سنین پایین و در مدارس شروع بشه. نقش رسانه ها، نهادهای آموزشی و حتی مذهبی در این زمینه حیاتیه. باید کلیشه های جنسیتی و حقوق مالکانه مرد بر بدن زن به چالش کشیده بشه. باید به همه، از جمله مردان، آموزش داده بشه که «نه گفتن در رابطه جنسی زناشویی» یک حق مسلمه و باید بهش احترام گذاشته بشه.

حمایت از قربانیان: مراکز مشاوره و خانه های امن

برای قربانیان تجاوز زن و شوهر، وجود مراکز مشاوره تخصصی (هم روانشناختی و هم حقوقی) ضروریه. این مراکز باید فضای امنی رو برای زنان فراهم کنن تا بتونن از تجربیاتشون صحبت کنن و راهکارهای مناسب رو پیدا کنن. ایجاد و گسترش خانه های امن برای زنان خشونت دیده هم میتونه پناهگاهی برای زنانی باشه که در معرض خشونت شدید قرار دارن و نیاز به ترک محیط ناامن دارن. توانمندسازی اقتصادی زنان هم یک راهکار بلندمدته؛ وقتی زنان استقلال مالی داشته باشن، قدرت بیشتری برای «نه» گفتن و دفاع از خودشون پیدا می کنن و وابستگی شون به همسر کم میشه.

مسئولیت جامعه و مردان: درک مرزها و احترام

مقابله با تجاوز زن و شوهر فقط مسئولیت زنان یا قربانیان نیست. این یک مسئولیت اجتماعیه که همه، به خصوص مردان، در اون نقش دارن. مردان باید آموزش ببینن که مرزهای رضایت چیست و چطور به بدن و اراده همسرشون احترام بذارن. جامعه هم باید هرگونه خشونت جنسی رو محکوم کنه و از قربانیان حمایت کنه تا احساس تنهایی نکنن و صدای اون ها شنیده بشه.

«تا زمانی که زن ها از حقوق برابر برخوردار نباشند و نتوانند خواسته ها و نخواسته هایشان را بیان کنند و تا زمانی که خشونت، پشتوانه قانونی داشته و زن را در سطح کالای مصرفی نگه دارد، نمی توان مدعی انسان مداری و ارزش والای زن بود.»

نتیجه گیری: از تاریکی سکوت به سوی روشنایی عدالت

همونطور که دیدیم، تجاوز زن و شوهر یک پدیده پیچیده، پنهان و بسیار دردناکه که ابعاد حقوقی، روانشناختی و اجتماعی گسترده ای داره. این خشونت نه تنها کرامت انسانی زن رو زیر پا میذاره، بلکه بنیان های خانواده و جامعه رو هم متزلزل می کنه. در حالی که در بسیاری از نقاط جهان، قدم های بزرگی برای جرم انگاری و مقابله با این پدیده برداشته شده، در کشورهایی مثل ایران هنوز سکوت قانون و باورهای غلط سنتی، قربانیان رو در تاریکی تنها میذاره.

وقتشه که این تابو رو بشکنیم. وقتشه که صدای قربانیان شنیده بشه و «نه» در بستر ازدواج، همونقدر محترم شمرده بشه که در هر جای دیگه. حق اساسی هر انسان، به ویژه زن، برای کنترل بر بدن و زندگی خودش، نباید زیر سایه هیچ قانونی یا باوری نادیده گرفته بشه. رسیدن به برابری واقعی بین زن و مرد، بدون به رسمیت شناختن این حق، یک خیال واهیه.

پس بیایید همگی، از قانون گذاران گرفته تا افراد عادی در خانواده و جامعه، دست به دست هم بدیم تا این خشونت پنهان رو ریشه کن کنیم. شما تنها نیستید. صدای شما شنیده میشه و ما در کنار هم میتونیم آینده ای رو بسازیم که در اون، هیچ زنی مجبور نباشه به خاطر حفظ زندگی اش، کرامت خودش رو فدا کنه و هر «نه»ای، به معنای واقعی کلمه، «نه» باشه.